Köyüm Yıkıldı, Üzerine Dubai Yapıldı

İstanbul'a göç eden fazla olduğundan olsa gerek, 'Memleket nere?' diye bir taksiye bindiğinde bile sorulur ya hani, 'İstanbul' diye cevap veren azınlıktanım ben. Özellikle köy-kasaba ortamında yaşamış veya yazlarını geçirmiş kişilere hep özenmişimdir. Bana çok şanslı gelirler. Görmek için hayvanat bahçesine gittiğim hayvanlarla yaşamış, solumak için orman yürüyüşüne çıktığım oksijeni solumuş, dokunduktan sonra gidip elimi yıkadığım toprakla oynamışlar, nasıl şanslı olmasınlar. Hele ki, artık sağlıklı yaşam için çiftliklerden yiyecek getirtmenin gereklilik olduğu günümüzde, resmen çok şanslılar zaten, o ayrı. Bilmemne çiftliğinden domates getirtmek için ne paralar döküyoruz biz.

Velhasıl, benim köyüm ise bu şehir; İstanbul. Çocukluğum, gençliğim burası. Büyüdüğünüz köyü veya kasabayı düşünün. Yollarını, çeşmeyi, evleri, camiyi... Ve şimdi bu köyün yıkıldığını düşünün; Allah korusun deprem, bomba... İşte aynen öyle hissediyorum.

Çocukluğuma, gençliğime dair neredeyse hiçbir şey kalmadı. Harbiye Muhsin Ertuğrul Tiyatrosu, AKM, Emek Sineması ve şimdi de Rumelihisarı Tiyatrosu... 

Rahmetli babamın kemikleri sızlar duysa. Kendisi tiyatro oyuncusu idi. Vaniköy'den Rumelihisarı Tiyatrosu'ndaki provaya yüzerek gittiğini onlarca defa anlatmıştır. Annem de emekli tiyatrocudur, Allah uzun ömür versin. Beni doğurduktan 2 ay sonra orada provalara başlamış. Sütler akarak. Ben evde süt için ağlarken. 

Harbiye Tiyatrosu benim çocukluğumdu. Gözlerimi kapadığımda o kadar net canlandırabiliyorum ki. Kulisi, merdivenleri, soyunma odalarını, girişteki büyük aynayı, muhasebedeki masaları, kokusunu. Bahçedeki tarihi havan toplarını ellerdim hep, askerlerin düdük çalması hoşuma giderdi, annemin çekiştirerek uzaklaştırmasıyla yarım kalırdı eğlencem tabii :)

AKM'nin tüm salonlarını net şekilde hatırlarım. Hele ilk opera izleyişimi, 3 kat yukarıdan.

Sinemaya gideceğimiz zaman gazeteyi açar bakardık seanslara. Önce Emek Sineması'na bakardım. 2 salonu olan sinemaları sevmez, soğuk bulurdum. Franchise ürünü gibi gelirdi, hem salonlar da küçük olurdu. Şimdiki gibi avm'lerin metresi değildi sinemalar çünkü avm dediğin en fazla Yeni Karamürsel'di.

Şimdi hiçbiri yok. Şehrin çok önemli simgeleri, kültürü. Yok. Ve yerine yeni binalar yapılıyor, lüks binalar, alışveriş merkezleri, kuleler. Yapılıyor da köyle alakası yok. Zengin Arap ülkeleri hissi, Dubai ruhu. Dışı parlak, içi geniş, boş. Ama o benim ruhum, kültürüm değil ki. Osmanlıca yazı asarak Osmanlı mimarisi olmuyor işte. Tarihi camilerimize bakın, yeni nesil modern camilere bir bakın. 

Sonuç olarak; hedef göstermek gibi olmasın ama bir Açıkhava Tiyatrosu kaldı, bir de Süreyya Operası, unuttuğum var mı? Haydarpaşa'yı da kaybettik. Sonra bir de benim gibilerin hafızasını silersek, kültürümüzü tamamen yok edebilmeyi başarırız, kim tutar bizi...

Öyle bir depreştim Rumelihisarı Tiyatrosu'nun son halini görünce.
Hakkımızda hayırlısı...