Sanatçı Çocuğu Olmak

Baba mesleği: Tiyatro sanatçısı, sinema sanatçısı, emekli…

Sanatçı çocuğu olmak

Bunun ne demek olduğunu, ancak aynı kaderi paylaşan bilir

Sanatçı çocuğu olmak, nasıl diyelim, bir kara sevdadır

Türk dizilerindeki bir kavuştuğun bir ayrı düştüğün aşktır

Gelgitlidir bu aşk

Bir aradayken avucunun içine alır seni, sanki dünyada tek senmişsin, çok önemliymişsin gibi hissettirir

Hayran olursun ona, nasıl olmayasın ki

Bilgilidir, entelektüeldir, aydındır, zekidir, karizmatiktir, komiktir

Ama işte gelgitin bir de git’i vardır

Çünkü onun başka aşkları da vardır

Mesela en basitinden kendisi vardır

Sanatçı dediğin kendini sever çünkü, sevmelidir de, stardır o

Mesleği vardır sonra

İçinde yanan bir ateştir, senden bile çok sever onu belki de, hem de ne tutkuyla

Çevresi vardır, ortam insanıdır, hem iş hem keyif bir arada yürür bu meslekte

İşte tüm bu git’ler, hani gelgit dedik ya, yorar çocuğu

Herkesin anası babası akşam evde tv izlerken, ödevlerine yardım ederken

Senin annen gece yarısı kaçamak öpücükler için uyandırır seni

Başka zaman yoktur çünkü seni koklayacak

Sabah okula gideceksin o uyurken, cumartesi de matine-suare

Hele bir de ana-baba ayrıysa, ki %90’ında ayrıdır

Babanla geçirdiğin hafta sonları müzeydi, parktı, sirkti, bunlarla geçmez

Gezme dediğin Papirüs’tür, Çiçek Bar’dır, Bebek Oteli’dir, kulistir

Bar masaları yatağın olurken, konuşma ve kahkaha uğultuları ninni gibi gelir kulağına

Kuliste matine-suare arası, benzemez hiçbir eğlenceye

Farklıdır sanatçı çocuğunun yaşamı, ilginçtir

Herkes özenir aslında, “ne şanslısın” der arkadaşları

Yok gerçekten güzeldir, sıra dışıdır, havalıdır

Diğer ünlüleri tanırsın, dahası onlar da seni tanır

Ama işte…

O ismini en doğru Türkçe’yle, en güzel melodiyle telaffuz eden adam

Senin uğruna ölebileceğini bildiğin adam

Bi doğum gününü hatırlayıp aramaz

Tüm dünya arasın gözün görmez, sen onun aramasını beklersin

Ne hasta bekler sabahı, Ne taze ölüyü mezar, Ne de şeytan bir günahı, Senin “onun aramasını” beklediğin kadar

Kavuşamadıkça daha büyük bir aşka düşen âşık misali

Her geldiğinde daha çok bağlanır, her gittiğinde daha çok acı çekersin

Yıllar geçer, biter çocukluk, gençlik

Bir şekilde gömersin aşkını yüreğine, başka aşklara yelken açarsın

Onun işleri hafifler, sana vakti kalır, bu sefer de senin hayatın hızlanmıştır

Hafiften de intikam duygusu

Sanatçı, çocuğunun ilk aşk acısıdır

Sanatçı çocukları iyi okullarda okutulmuştur

Türkçe’si düzgündür, sanattan anlar

Deli doludur, ailesi gibi muhalefettir biraz, hayatla kavgası vardır

Bunlar kadar net bir başka gerçek de vardır ki, kalpleri mutlaka yaralıdır

İlk aşk acısından kalma yara izlerini taşırlar hayat boyu kalplerinde

Ve gün gelir, bir türlü kavuşamadıkları ilk aşklarını,

Hiç kavuşmamak üzere sonsuz yolculuklarına uğurlamak zorunda kalırlar

Bunun acısını ebeveyn kaybeden herkes bilir belki ama

Yaşayamadıklarının burukluğunu, bir tek onlar anlar kendi aralarında…